Dosja e dytë “Plumbi i Artë”, e prezantuar nga SPAK-u si një nga goditjet më të forta ndaj krimit të organizuar, është kthyer mbrapsht për plotësim hetimesh dhe nuk ka kaluar në fazën e gjykimit. Një çështje e reklamuar si “tërmet” në botën e krimit përfundoi e bllokuar nga mangësi hetimore, mangësi që vetë struktura hetuese kishte detyrimin t’i shmangte.
Struktura e Posaçme kundër Korrupsionit dhe Krimit të Organizuar u ngrit me premtimin për standard të ri profesional dhe përgjegjësi të lartë publike. Rikthimi i dosjes “Plumbi i Artë” për mungesë hetimesh e zhvesh këtë narrativë dhe e zhvendos problemin nga krimi te vetë institucionet e drejtësisë.
Në një sistem që funksionon, dosjet voluminoze nuk janë dekor propagandistik, por produkte hetimore që duhet të qëndrojnë në gjykatë. Kur një dosje e tillë dështon të kalojë filtrin procedural, përgjegjësia është institucionale, jo rastësore.
Ajo që e rëndon më tej situatën është heshtja. SPAK-u nuk ka dhënë asnjë sqarim publik mbi arsyet konkrete të kthimit të dosjes, mbi përgjegjësitë e prokurorëve apo mbi afatet për korrigjimin e mangësive. Për një çështje me interes të lartë publik, kjo heshtje nuk është neutralitet, por mungesë transparence.
Dosja “Plumbi i Artë” u përdor si simbol i një drejtësie që godet fort dhe pa kompromis. Sot, ajo rrezikon të mbetet simbol i një drejtësie që prodhon imazh, por ngec në proces. Pirgjet e dosjeve, sado voluminoze të duken në foto, nuk përbëjnë drejtësi nëse nuk shndërrohen në vendime gjyqësore.
Në këtë realitet, “plumbi i artë” nuk duket më si armë e drejtësisë, por si plumb i ndryshkur i një sistemi që flet shumë në konferenca dhe shpjegon pak kur procesi dështon.
