Një tjetër procedurë prokurimi, e shoqëruar me dyshime të forta për paracaktim të fituesit dhe abuzim me fondet publike, është zhvilluar së fundmi nga kompania “ECO Tirana”, e cila është në bashkëpronësi të Bashkisë Tiranë dhe kompanisë italiane AGSM AIM.

Procedura me numër reference REF-78007-03-03-2026 kishte si objekt “Blerje kamion me kapacitet të mesëm” (Dokumenti 1). Edhe pse bëhet fjalë për një tender të hapur dhe me vlerë të konsiderueshme, shqyrtimi i dokumentacionit tregon elementë që ngrenë pikëpyetje serioze mbi integritetin e garës.

Në këtë procedurë rezultojnë pjesëmarrëse vetëm dy kompani (Dokumenti 2). Ajo që e bën situatën edhe më problematike është fakti se njëra prej tyre ka paraqitur një ofertë financiare prej 0 lekësh (Dokumenti 3). Një ofertë e tillë e bën praktikisht të pamundur një konkurrencë reale dhe e kthen procesin në një formalitet.

Për pasojë, fituese është shpallur kompania “LIGUS”, në pronësi të shtetasve Erion Muçaj dhe Amarilda Çelaj, e vetmja që ka dorëzuar një ofertë të vlefshme financiare. Kjo situatë krijon bindjen se rezultati i tenderit mund të ketë qenë i paracaktuar që në fillim.

Fondi limit për këtë procedurë ishte 23,200,000 lekë të reja pa TVSH, ndërsa oferta fituese është afërsisht 270 milionë lekë të vjetra me TVSH. Kjo përkthehet në rreth 97% të fondit limit, një përqindje që në kushte normale tregu do të ishte dukshëm më e ulët për shkak të konkurrencës mes operatorëve ekonomikë.

Në praktikat standarde të prokurimit publik, pjesëmarrja e disa operatorëve krijon presion për uljen e çmimit dhe rritjen e eficiencës së shpenzimeve. Në këtë rast, mungesa e një gare reale ka bërë që kontrata të jepet pothuajse në vlerën maksimale të parashikuar.

Kjo procedurë ngre shqetësime mbi mënyrën se si menaxhohen fondet publike dhe mbi rolin e institucioneve përgjegjëse për kontrollin dhe auditimin e tyre. Fakti që një kompani paraqet ofertë zero vetëm për të plotësuar formalisht numrin e pjesëmarrësve, ndërsa një tjetër shpallet fituese me një ofertë pranë kufirit maksimal, sugjeron një skemë që shmang konkurrencën reale.

Rasti në fjalë shihet si një shembull i mënyrës se si fondet e taksapaguesve mund të përdoren pa garanci për eficiencë dhe transparencë, duke nxitur nevojën për hetim dhe verifikim të plotë nga institucionet përkatëse.