Selvije Jao ka prekur ndjekësit në rrjetet sociale me një postim thellësisht emocional, i cili shihet si një dedikim i ndjerë për bashkëshortin e saj, këngëtarin Shpat Kasapi, i cili u nda nga jeta në nëntor të vitit 2025 pas një ataku kardiak.

Përmes një mesazhi të gjatë dhe intim, ajo ka ndarë ndjenjat e mungesës, dhimbjes dhe mallin e pashuar për njeriun me të cilin ndau jetën. Një lamtumirë, siç e përshkruan vetë, që nuk do të kishte dashur kurrë ta jepte.

Në rreshtat e postimit të saj, Selvije Jao flet për kujtimet që rikthehen sa herë mbyll sytë, për momentet e vogla e të mëdha që ndau me Shpatin dhe për boshllëkun që ka lënë pas ikja e tij. Ajo përshkruan netët pa gjumë, thirrjen e emrit të tij në errësirë dhe përpjekjen për ta ndjerë ende pranë, edhe pse vetëm përmes kujtimeve.

Në një reflektim prekës, ajo ndalet edhe te një pyetje që e mundojnë shpesh: si do të kishte qenë jeta e saj nëse nuk do ta kishte njohur kurrë Shpatin. Por përgjigjja, sipas saj, është gjithmonë e njëjtë — pavarësisht dhimbjes, ajo do ta zgjidhte sërish, në çdo version të jetës.

Postimi i saj ka marrë reagime të shumta nga ndjekësit, të cilët kanë shprehur mbështetje dhe ngushëllime për dhimbjen e madhe që ajo po përjeton.

Dedikimi i plotë i Selvije Jaos:

“Të më mungosh nuk duhej kurrë të ishte një kapitull i jetës sime. E megjithatë, ja ku jam, duke u zgjuar në mes të natës, duke pëshpëritur emrin tënd në errësirë, sikur ai të mund të të sillte më afër. Sa herë që mbyll sytë, e gjej veten duke vallëzuar me kujtimet që krijuam; dhe sa herë që i hap, më kujtohet se historia jonë përfundoi me një lamtumirë që kurrë nuk doja ta thosha.

Ndonjëherë lutem — duke u përgjëruar, duke iu përgjëruar Zotit — që kur të shtrij dorën në errësirë, të mos jetë dora ime ajo që po mbaj. Dhe pastaj ndalem, sepse një mendim tjetër më përshkon: Si do të kishte qenë jeta ime nëse ti nuk do të kishe hyrë kurrë në të?

Dhe në atë çast, buzëqesh. Sepse edhe pse dhemb, edhe pse e mbaj këtë mall si një hije, e di që do të të zgjidhja përsëri. Çdo version tëndin.

Çdo moment tonin.

Dhe ndoshta kjo është pjesa që dhemb më shumë — që kujtimet që krijuam ende ndihen si shtëpi dhe, diku thellë brenda meje, ende shpresoj për një jetë ku nuk të kujtoj vetëm… por jetoj me ty.”