Nga Redaksia e Publik Media
Pas publikimit të investigimit tonë të parë, i cili ekspozoi faktet tronditëse mbi rrezikun e zjarrit në kompleksin “Square 21”, pritej një reagim i menjëhershëm. Kur jeta e qindra familjeve kërcënohet nga materiale të djegshme dhe mungesa e sistemeve të sigurisë, llogaridhënia nuk është opsion, por detyrim ligjor.
Megjithatë, ajo që pasoi ishte një heshtje shurdhuese. Një “blackout” i orkestruar mediatik dhe një paralizë e dyshimtë institucionale. Pse u izolua ky skandal me kaq fanatizëm? Kush po e mbron biznesmenin Armand Lilo?
Muri i heshtjes: Arroganca e “Arlis SHPK”
Në respekt të etikës profesionale, redaksia e Publik Media i drejtoi zyrtarisht një kërkesë për shpjegime kompanisë “Arlis SHPK”. Pyetjet tona ishin të qarta dhe teknike:
Pse u zëvendësua leshi i gurit (klasa A1) me poliuretan të djegshëm në fasadë?
Pse mungon sistemi i mbrojtjes nga zjarri (MNZ) në katet e nëndheshme?
Si shpjegohet që banorët jetojnë në një objekt pa certifikatë kolaudimi?
Përgjigjja? Asnjë. Kompania zgjodhi injorimin total. Ky mosreagim nuk është thjesht mungesë transparence, por një tregues i pastër i arrogancës së një subjekti që e ndjen veten mbi ligjin. Kur faktet teknike janë të pakontestueshme, strategjia e vetme mbetet heshtja, me shpresën se “stuhia” do të kalojë pa pasoja.
Sfidë shtetit: Jeta në një godinë “fantazmë”
Një nga provat më flagrante të kësaj paprekshmërie është fotografia e siguruar nga redaksia jonë. Në katin e fundit të “Square 21”, dritat janë ndezur dhe perdet e bardha dëshmojnë një shtëpi të banuar. Aty, sipas burimeve në terren, jeton motra e vetë ndërtuesit, Armand Lilo.
Ky detaj është thelbi i skandalit:
Shkelja Ligjore: Sipas kodit të ndërtimit, asnjë objekt nuk mund të banohet pa kaluar aktin final të kolaudimit.
Mesazhi i Biznesmenit: Duke vendosur familjarët e tij në një objekt teknikisht “të papërfunduar”, Lilo i dërgon një mesazh sfidues institucioneve: “Unë e caktoj vetë se kur është i banueshëm një pallat”.
Double Standard: Ndërsa banorët e thjeshtë përballen me rrezikun e ashensorëve të pacertifikuar dhe instalimeve pa kontroll, familjarët e pronarit shërbejnë si mburojë vizuale për të fshehur dështimin teknik të projektit.
Censura e “Llogarisë Bankare”
Pse ky lajm nuk u pasqyrua në ekranet e mëdha apo portalet kryesore? Përgjigjja është e thjeshtë: Paraja.
Industria e ndërtimit në Tiranë nuk është thjesht motor ekonomik, por financuesi kryesor i mediave përmes reklamave. “Arlis SHPK” blen heshtjen e redaksive me kontrata marketingu. Në tregun shqiptar, e vërteta mbi sigurinë e jetës peshon më pak se një faturë spoti publicitar. Mediat zgjodhën të bëhen bashkëpunëtore në këtë “tragjedi të paralajmëruar”, duke tradhtuar misionin e tyre për hir të interesit financiar.
Ku janë Institucionet?
Nëse media është e blerë, shteti nuk duhet të jetë. Megjithatë:
IKMT dhe ISHMT: Nuk kanë kryer asnjë inspektim blic për të verifikuar materialet e fasadës.
Prokuroria e Tiranës: Pavarësisht denoncimeve publike, nuk ka nisur asnjë hetim kryesisht (ex-officio) për “mashtrim teknik” apo “rrezikim të sigurisë publike”.
Bashkia Tiranë: Hesht për tjetërsimin e garazheve në njësi biznesi, një veprim që bllokon rrugët e evakuimit.
Një thirrje për zgjim
Investigimi ynë nuk është një betejë personale, por një betejë për jetën. Kur tragjedia e radhës të ndodhë—sepse fizika e zjarrit nuk njeh mbrojtje politike—askush nuk mund të thotë “nuk e dinim”.
Fakti që “Arlis” nuk përgjigjet, që familjarët e pronarit banojnë në një godinë pa kolaudim dhe që institucionet bëjnë sehir, tregon se rreziku nuk është vetëm poliuretani në fasadë. Rreziku i vërtetë është korrupsioni që ka vrarë çdo filtër sigurie. Ne do të vazhdojmë të raportojmë, sepse jeta e qytetarëve vlen më shumë se çdo kontratë heshtjeje.
