Mëngjesi i 12 shkurtit në zyrën e tij ndryshoi gjithçka. Në një përpjekje për të kuptuar çfarë po ndodhte, Veliaj kërkoi kohë, thirri në zyrë Alban Dokushin, sekretarin e përgjithshëm të Bashkisë, dhe i kërkoi atij të lexonte vendimin e gjykatës. Por teksa vendimi po lexohej, mendja e Veliajt ishte diku tjetër. Diku ku ai besonte se fati i tij do të mund të ndryshohej – te një telefonatë e vetme që, sipas bindjes së tij, mund të shpëtonte gjithçka.

Telefoni në dorën e Veliajt dridhej lehtë nga tensioni. Thirrja shkonte drejtpërdrejt tek kryeministri Edi Rama. Për Veliajn, kjo nuk ishte një thirrje e zakonshme – ishte thirrja e shpëtimit të tij. Dikush që për vite kishte qenë një nga njerëzit më të afërt të kryeministrit, Veliaj ishte i bindur se miku i tij politik do të ngrinte një mur mbrojtës kundër arrestimit të tij. Por përgjigjja nuk erdhi kurrë.
As telefonata, as mesazhet e njëpasnjëshme të dërguara në panik.

Pse heshti Edi Rama?

Nga ana tjetër e linjës mbretëronte heshtja. Kryeministri nuk ishte i paarritshëm – ai nuk ishte në një takim me liderë botërorë apo në një bisedë emergjente ndërkombëtare. Edi Rama ndodhej në Shkodër, në një takim me Benet Beci, kreun e bashkisë së qytetit verior. E megjithatë, për herë të parë në një kohë të gjatë, Rama zgjodhi të mos i përgjigjej Erion Veliajt. Ishte kjo një rastësi fatkeqe, një akt i ftohtë i distancimit politik, apo një manovër e mirëmenduar për t’i lënë dorën e lirë SPAK-ut që të arrestonte kryebashkiakun e Tiranës?

Në zyrën e tij, Veliaj vazhdoi të telefononte, ndërsa një botë që ai e kishte ndërtuar për vite të tëra, filloi të shembet para syve të tij. Në ato momente, ai nuk mendonte më për mbrojtjen ligjore apo për vendimin që Dokushi po lexonte me kujdes. Ai mendonte vetëm për një gjë: Ku ishte Rama dhe pse nuk përgjigjej?

Një mesazh i pashpjeguar dhe një dosje bosh

Teksa e kuptoi që telefonata nuk do të ndodhte, Veliaj nisi të shkruante mesazhe. Përmbajtja e tyre mbetet ende një mister, i njohur vetëm për të dhe për kryeministrin. Ishte një kërkesë për ndihmë? Një sqarim i nxitshëm? Apo një përpjekje e fundit për të bërë një marrëveshje politike? Në fund, mesazhet nuk patën efekt. Oficerët i kërkuan Veliajt të vinte pas tyre, duke i sugjeruar madje të mbante në dorë një dosje bosh për të shmangur kuriozitetin e kalimtarëve dhe mediave jashtë bashkisë.

Pamjet e mëvonshme treguan Veliajn që dilte qetësisht nga godina e bashkisë, i shoqëruar nga oficerët, duke u futur në makinën e SPAK-ut. Por ndërkohë, në mendjen e tij po zhvillohej një tjetër dramë. Nuk ishte thjesht arrestimi që e mundonte, por më shumë tradhtia e heshtur e njeriut që ai mendonte se do ta mbronte deri në fund.

Ishte Rama në dijeni të arrestimit?

A ishte kryeministri në dijeni të arrestimit të Veliajt? Episodet e mëparshme na tregojnë një skemë të përsëritur në lojën politike të Ramës. Rama ka përdorur shpesh drejtësinë si një mjet për të eliminuar figurat që nuk i duhen më. Pasi Veliaj ishte bërë një barrë politike, SPAK mund të ishte instrumenti që do ta largonte atë nga skena, ndërsa Rama qëndronte larg, duke ruajtur imazhin e pastër publik.

Një mesazh i heshtur për të gjithë?

Heshtja e Ramës ndoshta është një mesazh më i qartë se çdo fjalë e thënë. Ishte ky një paralajmërim për të tjerët në radhët e partisë? Një tregues se askush nuk është më i mbrojtur dhe se çdo njeri mund të sakrifikohet kur të vijë koha e duhur?

Ky episod lë pas më shumë pyetje sesa përgjigje:
• A ishte arrestimi i Veliajt një vendim i pavarur i drejtësisë, apo një akt i mirëkalkuluar politik?
• A e kishte humbur Edi Rama fuqinë për ta shpëtuar Veliajn, apo thjesht nuk dëshironte ta bënte më?

Fund i një aleance apo fillimi i një lufte politike?

E vetmja gjë e sigurt është se kjo ngjarje ka tronditur skenën politike në Shqipëri. Aleanca Rama-Veliaj, e ndërtuar mbi vite bashkëpunimi dhe marrëveshjesh politike, ka marrë fund me një telefonatë që nuk ndodhi kurrë. Dhe për Veliajn, kjo heshtje ishte më e rëndë se vetë prangat e vendosura në duart e tij.

Në politikë, tradhtia nuk vjen nga armiqtë – ajo vjen gjithmonë nga brenda. Dhe Erion Veliaj sapo mësoi këtë të vërtetë në mënyrën më të dhimbshme të mundshme.