Skandali në Europian, federata heshti

Peshëngritësi shqiptar Erkand Qerimaj ka reaguar ashpër pas përfundimit të Kampionatit Europian, duke ngritur akuza të drejtpërdrejta për një vendim që, sipas tij, i mohoi një medalje të merituar.

Në një reagim publik, ai shpjegon se në stilin e shtytjes arriti të ngrejë 184 kilogramë, një provë që në moment u vlerësua si e rregullt nga të tre gjyqtarët në platformë, të cilët dhanë “3 të bardha”. Megjithatë, situata mori kthesë të papritur kur juria ndërhyri dhe e anuloi ngritjen, duke argumentuar për një lëkundje minimale gjatë ekzekutimit.

Sipas Qerimajt, ky vendim bie ndesh me standardet e garës dhe i ka hequr mundësinë reale për medalje. Me atë rezultat, ai do të siguronte të paktën bronzin dhe do të ishte në garë të drejtpërdrejtë për vendet më të larta, ku diferencat shpesh vendosen në kufij minimalë.

Pamjet e momentit të ngritjes, sipas tij, e përforcojnë këtë pretendim. Në video duken qartë tre dritat e bardha që konfirmojnë një provë të vlefshme, ndërsa teknika paraqitet e rregullt: pa shtytje të dyfishtë, me bllokim korrekt të krahëve dhe stabilizim të plotë përpara sinjalit përfundimtar.

Por kritikat e sportistit nuk ndalen vetëm te vendimi i jurisë. Ai shpreh zhgënjim të thellë ndaj Federata Shqiptare e Peshëngritjes, duke theksuar mungesën totale të reagimit institucional.

Sipas tij, drejtuesit e federatës nuk ndërmorën asnjë hap për të kundërshtuar vendimin apo për të mbrojtur interesat e sportistit në një moment kyç. “Nuk pati asnjë reagim, asnjë protestë, asnjë qëndrim. Kjo nuk është thjesht papërgjegjshmëri, por dështim,” shprehet ai.

Qerimaj ngriti gjithashtu shqetësime serioze për kushtet në të cilat përfaqësohen sportistët shqiptarë në arenën ndërkombëtare. Ai përmendi mungesën e uniformave dinjitoze, stafit mjekësor dhe fizioterapistëve, duke e cilësuar situatën si të papranueshme për një ekip që synon standarde europiane.

Një tjetër pikë e fortë në reagimin e tij lidhet me transparencën financiare. Sipas sportistit, fondet për federatën ekzistojnë, por mungon llogaridhënia për mënyrën se si ato përdoren. Ai thekson se kërkesat për auditim kanë mbetur pa përgjigje, duke ngritur dyshime mbi menaxhimin e burimeve.

Në përfundim, Qerimaj paralajmëron se po shqyrton mundësinë për ta ndjekur çështjen në Gjykata e Arbitrazhit Sportiv, me synimin për të kërkuar drejtësi për një vendim që, sipas tij, ka cenuar drejtpërdrejt karrierën dhe rezultatin e tij në këtë kompeticion.

Reagimi i plotë:

Përshëndetje! Sapo përfundova garën në Kampionatin Europian dhe këtë herë ama do flas pa filtra! Në shkëputje realizova 152 kg dhe tentova rekordin e Europës me 157 kg. Isha shumë pranë. Në shtytje realizova 184 kg – provë e pastër, e dhënë me 3 të bardha nga gjyqtarët. Më pas, juria vendos ta anullojë për një lëkundje minimale. Ky nuk është thjesht një vendim – është një padrejtësi e pastër dhe e turpshme që i bëhet një sportisti në mes të Europës. Por edhe më e rëndë se kjo është heshtja. Drejtuesit e federatës ishin aty, me lekët e taksapaguesve, dhe nuk patën as guximin minimal për të mbrojtur sportistin e tyre. Asnjë reagim. Asnjë protestë. Asnjë qëndrim. Kjo nuk është papërgjegjshmëri por kjo është dështim. Kur marrim medalje, jeni të parët për foto dhe deklarata. Kur ndodh padrejtësia, zhdukeni. Kjo është hipokrizi e pastër. Jemi i vetmi ekip në Europë që dalim pa uniforma dinjitoze. Pa fizioterapist. Pa mjek. Pa asnjë standard bazë që çdo shtet serioz e konsideron minimum. Dhe pastaj flasim për “rrugën drejt Europës”? Kjo është skandaloze. Fondet? Vijnë çdo vit. Askush nuk jep llogari. Askush nuk tregon ku shkojnë. Kam kërkuar auditim , zero përgjigje. Kjo federatë sillet si pronë private, jo si institucion që duhet t’i shërbejë sportistëve dhe trajnerëve. STOP më me heshtje. BOLL më me abuzim. Sportistët nuk janë dekor për foto dhe propagandë, janë ata që mbajnë peshën reale të perfaqesimit Sportiv mbi supe. Dhe kjo që po ndodh nuk është thjesht problem, është turp.

Ky episod rikthen në vëmendje jo vetëm standardet e gjykimit në garat ndërkombëtare, por edhe rolin e institucioneve sportive në mbrojtjen e atletëve, të cilët shpesh mbeten të vetëm përballë vendimeve që ndikojnë drejtpërdrejt në fatin e tyre sportiv.