Në Shqipëri, distanca matet me kilometra, por koha matet me tendera. Projekti i shumëpërfolur i linjës hekurudhore Tiranë-Durrës-Rinas, i cili nisi në vitin 2021 me premtimin e një epoke të re lëvizshmërie, sapo ka hyrë në një tjetër tunel burokratik dhe financiar që e shtyn “stacionin e fundit” deri në vitin 2028.
15.7 Milionë Euro për 4 Kilometra: “Luks” apo Mungesë Planeve?
Hapja e tenderit të ri prej 15.7 milionë eurosh për vetëm 4 kilometra zgjatim (nga Terminali i Transportit Publik drejt Bulevardit të Ri) ngre pyetje legjitime mbi planifikimin fillestar. Si është e mundur që një projekt strategjik kombëtar të lihet “gjysmak” deri në fund të punimeve kryesore?
Ky zgjatim, ndonëse i domosdoshëm për ta sjellë trenin në qendër të qytetit, duket më shumë si një “arnim” i minutës së fundit sesa një vizion i mirëmenduar që në gjenezë. Kostot shtesë dhe afati i ri prej 2 vitesh për një distancë kaq të shkurtër dëshmojnë për një ritëm që bie ndesh me nevojën urgjente të qytetarëve për transport alternativ.
Paradoksi i 97 Përqindëshit
Është ironike që ndërsa Hekurudha Shqiptare raporton se 97% e punimeve në linjën kryesore kanë përfunduar, qytetarët sërish nuk mund të hipin në tren për të shkuar në punë apo në aeroport. Ky 3-përqindëshi i mbetur po rezulton të jetë një “kënetë” afatesh.
“Të mbyllësh linjën kryesore por të mos kesh stacionin në qendër të qytetit është si të ndërtosh një shtëpi pa derë hyrëse.”
Një “Kantier Balluku pa Afat”
Ndonëse argumentet e mjedisit dhe reduktimit të trafikut janë teknikisht të sakta, ato humbasin peshën e tyre përballë realitetit të kantiereve që nuk mbyllen kurrë.
Trafiku mbetet i rënduar çdo ditë e më shumë në autostradën Tiranë-Durrës.
Kostot rriten me çdo vit vonesë dhe çdo tender shtesë.
Besimi: Qytetari që dëgjon për “trena elektrikë” dhe “shpejtësi 100 km/h” që nga viti 2021, e ka të vështirë të besojë se në 2028 do të ketë një zgjidhje reale.
Projekti Tiranë-Durrës po kthehet në simbolin e radhës të punëve publike në Shqipëri: niset me bujë, zvarritet me vite dhe shtrenjtohet rrugës. Nëse 4 kilometra kërkojnë 2 vite kohë dhe 15 milionë euro, atëherë “ëndrra hekurudhore” rrezikon të mbetet një relike moderne përpara se të nisë mirë punën.
Deri në vitin 2028, udhëtarëve u mbetet vetëm të shohin shinat e mbyllura në 97%, duke shpresuar se këtë herë, “stacioni i fundit” nuk do të jetë thjesht një tjetër premtim elektoral.
