“Pres të kërcej edhe pak. Por prej rreth njëzet vitesh them se jam në fazën zbritëse dhe mendoj për jetën tjetër. Nga kjo jetë nuk pres më asgjë; për tjetrën kam plane.
Jam penduar që nuk kam studiuar kur kisha mundësi. Tani më pëlqen të studioj, atëherë jo. Ndoshta sot do të isha një njeri tjetër… me kravatë. Kurrë nuk do ta kisha menduar se do të këndoja; mendoja të bëhesha orëndreqës gjithë jetën.
Duhet të jemi të vetëdijshëm se lumturia nuk ekziston si një gjendje e përhershme. Nuk e di, por edhe sikur dikush të jetojë njëqind e pesëdhjetë vjet, mendoj se doza e lumturisë së përjetuar do të ishte rreth 10%, kur gjithçka shkon mirë. Kur je i vetëdijshëm për këtë, atëherë mund të them se nuk më mungon asgjë.
Dihet se çdo gjë, çdo lumturi, çdo kënaqësi që mund të arrish, paraprihet gjithmonë nga puna dhe këmbëngulja: nëse nuk i krijon vetë, lumturia nuk vjen të të kërkojë.”
