Avokati më kërkoi t’i jepnim 3 mijë euro prokurorit për lirimin

I mbajtur në burg në Shqipëri, i akuzuar për trafik droge dhe pa dokumentacion. Kjo është historia e një të riu katalanas, i cili ka pritur prej tre muajsh ardhjen e një gjyqi që do ta mbyllte çështjen dhe do ta lejonte të kthehej në shtëpi. Megjithatë, i lodhur duke pritur për një zgjidhje nga sistemi gjyqësor i korruptuar shqiptar, ai vendosi të arratisej nëpër malet e Malit të Zi dhe të kthehej në Barcelonë për të kaluar Krishtlindjet me familjen e tij.

Gjithçka nisi nga tymosja e një cigareje CBD, e ligjshme në Spanjë, por e padallueshme nga llojet e tjera të marihuanës sipas ligjit shqiptar. Që atëherë, ai u zhyt në një rrugë gjyqësore për të provuar pafajësinë e tij, ndërkohë që prokuroria pengoi rrjedhën normale të procesit. Aventura e tyre nisi në fund të gushtit, ditën e fundit të një udhëtimi me miqtë nëpër Shqipëri. Disa orë pasi gjeti një shtëpi, policia e ndaloi teksa po pinte duhan në një park në Tiranë, kryeqytet.

Ai u justifikua duke siguruar se ishte një cigare CBD – një lloj marihuane pa THC, parimi psikoaktiv i kanabisit, i shitur ligjërisht në Spanjë. Megjithatë, as shpjegimet e tij dhe as fatura e blerjes nuk shërbyen për të bindur agjentët, të cilët vendosën ta vendosin në pranga dhe ta çojnë në komisariat.

Ajo që duhet të ishte një arrestim nja dy orësh, siç i tha policia shqiptare në atë kohë, u kthye në një kalvar gjyqësor që e çoi atë të kalonte 20 netë në burg dhe më pas, gati tre muaj në lirim të përkohshëm, në pritje të gjykimit.

Pesë ditë në birucë

Pas arrestimit, ai ka qëndruar pesë ditë në qeli derisa ka mundur të dëshmojë para gjyqtarit. Ai nuk e dinte atëherë se autoriteti gjyqësor do të dekretonte 20 ditë paraburgim të përkohshëm në Fushë-Krujë, në veriperëndim të Tiranës.

I pyetur nga Crónica Global, ai thotë se përvoja në qelinë e dytë ishte më e mirë se në të parën, të cilën duhej ta pastronte me dorë me një sapun që i kërkoi një roje dhe një copë dysheku. Ky ishte preludi i hyrjes në një burg shqiptar.

Edhe njëzet ditë burg

Pritja në burg ishte e mirë, thotë ai. E futën në qeli me pesë të burgosur të tjerë të huaj. Shpejt, lajmi për mbërritjen e tij u përhap dhe ai u pagëzua “Spanjolli”.

Ditën e parë, të moshuarit e ndihmuan duke i dhënë hua disa enë kuzhine, pasi pa një pjatë nuk mund të hynte në dhomën e ngrënies për të marrë racionin e përditshëm me perime dhe fasule të bardha. Çdo ditë e njëjta menu.

Në lidhje me jetën e përditshme në burg, ai përshkruan situata të paimagjinueshme për një të burgosur në Katalonjë: darka përgatitej në qeli, me një sobë me gaz; Ata mund të hynin në një oborr të vogël prej çimentoje vetëm për një orë në ditë; ose telefonatat ishin të kufizuara në 15 minuta në javë.

Gjatë 20 ditëve që ishte pas hekurave ai nuk ishte në gjendje të fliste me familjen e tij. “Meqenëse do të kalonin vetëm disa ditë, ata nuk bënë as dokumentet e nevojshme për të autorizuar thirrjet e mia”, kujton ai.

Fantazia e ikjes

Me t’u liruar, por pa mundësi largimi nga vendi, ai mori një apartament me qira dhe avokati i dytë e ndihmoi të gjente punë si kamerier në një koktej bar në Blloku, zona më e bukur e kryeqytetit shqiptar. Ai shkëputi raportin me avokatin e parë kur hyri në burg. Ai më kërkoi më shumë se 1800 euro për të zyrtarizuar mbrojtjen time dhe shumë shpejt e kuptova se ai po përfitonte nga unë”.

Nga ana e saj, ambasada spanjolle nuk mund të bënte asgjë dhe mund të priste. Ai filloi të fantazonte për idenë e arratisjes nga vendi dhe kthimit të tij në Katalonjë. Miqtë dhe familja e tij e vizitonin pothuajse çdo fundjavë dhe së bashku filluan të formulojnë planin. Mirëpo, i riu i mërzitur, i këshilluar edhe nga avokati i tij, vendosi të lërë në pritje arratisjen deri në datën 12 nëntor, kur është caktuar që prokurori të qëndisë dosjen e tij.

Një prokuror i korruptuar

Për të përshpejtuar procedurat, avokati i parë i kërkoi t’i jepte ryshfet prokurorit 3000 euro. Për fat të keq, shkëmbimi nuk ishte i dobishëm. Ndonëse të gjitha ekspertizat u zgjidhën në favor të tij, prokurori kërkoi një shtyrje prej tre muajsh për të vazhduar hetimin e rastit.

Megjithatë, provat e ofruara treguan se ishte padyshim një cigare CBD; dhe se tre gramët e paktë që u sekuestruan ishin të destinuara për konsumim vetjak. Në fakt, ekzaminimet toksikologjike treguan se katalanasi ishte një konsumator i zakonshëm, gjë që konsiderohet lehtësuese. Asnjë nga këto nuk mjaftoi që prokurori i korruptuar të pushonte çështjen. “Unë dyshoj se ai donte të merrte më shumë para nga unë,” thotë ai.

Me atë vendim, dhe përballë frikës për të kaluar Krishtlindjet vetëm dhe larg familjes së tij, plani i arratisjes u konkretizua. Ai tha se nuk i është frikësuar asnjëherë ekstradimit./Cronica Global/

***

Historia e spanjollit që u dënua për një cigare hashashi është një pasqyrë tronditëse e sistemit të drejtësisë në Shqipëri dhe ilustron problemet e thella që e pllakosin atë. Në vend që të përqendrohet në ndjekjen e krimeve serioze, si korrupsioni në nivelet e larta apo trafiku i drogës në shkallë të gjerë, sistemi ynë duket se angazhohet me një zell disproporcional ndaj rasteve të vogla.

Hipokrizia e ndjekjes penale

Ky rast tregon se si ligji në Shqipëri shpesh përdoret në mënyrë selektive dhe arbitrare. Nëse një turist i huaj arrestohet dhe dënohet për një cigare hashashi, ndërkohë që baronët e drogës dhe zyrtarët e korruptuar vazhdojnë të operojnë të paprekur, atëherë është e qartë që sistemi nuk funksionon në interes të drejtësisë, por si një mjet represioni ndaj të dobëtëve dhe një mburojë për të fortët.

Korrupsioni dhe drejtësia e blerë

Fakti që avokati kërkon një ryshfet për të “zgjidhur çështjen” tregon edhe një herë sesa i kalbur është sistemi. Për një qytetar të huaj, kjo është një përvojë traumatike dhe një njollë për imazhin e Shqipërisë si një vend mikpritës. Për shqiptarët, është një kujtesë e përditshme e pafuqisë së qytetarit të zakonshëm përballë korrupsionit sistemik.

Pasoja për turizmin dhe reputacionin e vendit

Ngjarje të tilla dëmtojnë rëndë imazhin e Shqipërisë si një destinacion turistik. Një rast i tillë, kur bëhet publik, mund të largojë turistë të huaj që shqetësohen për sigurinë dhe drejtësinë në këtë vend. Në vend që të tërheqim vizitorë, ne i largojmë ata me një qasje të tillë represive dhe korruptive.

Kjo histori është një shembull i dhimbshëm i një sistemi të drejtësisë që vepron në mënyrë të pabarabartë dhe shpesh në interes të vetvetes. Për të shmangur raste të ngjashme në të ardhmen, Shqipëria duhet të reformojë sistemin e saj ligjor dhe të përqendrohet në ndëshkimin e krimeve të mëdha, jo në ndjekjen absurde të çështjeve të vogla që vetëm sa rrisin mosbesimin dhe cinizmin ndaj shtetit.

Nëse nuk arrijmë të ndryshojmë këtë qasje, rrezikojmë të përfundojmë si një karikaturë e një shteti modern, ku drejtësia nuk ekziston për qytetarët dhe imazhi i vendit mbetet një fantazi në broshurat e turizmit.