Teksa qyteti feston, dritat shkëlqejnë dhe fishekzjarret mbushin qiellin, në anë të rrugëve qëndron një njeri. Ai është aty, duke kaluar natën e vitit të ri mes ajrit të ftohtë, me rrobat e grumbulluara si një mburojë e dobët kundër indiferencës së botës. Kjo është foto e publikuar nga Jani Malo, që tregon se çfarë fytyre sociale ka bashkia dhe qeveria qoftë edhe per 1 natë të vetme feste.

A merakoset më njeriu për njeriun?

Pyesim veten këtë ndërsa i kalojmë pranë, me kokën ulur ose vështrimin larg, për të shmangur atë ndjesinë e papërshtatshme që përçon faji. Për këtë njeri, viti i ri nuk solli asgjë të re. Të ngrohej ishte një luks i paarritshëm, e urinosja apo lotët ndoshta mënyra e vetme për të ndjerë ende njerëzimin e tij.

Ku është bashkia? Ku janë ata që shesin ëndrra të mëdha për qytetin, ndërsa lënë pas hijen e vetmisë dhe të përjashtimit social? Çfarë vlere kanë politikat e buxhetit, investimet në sheshe të bukura dhe fasada të ndriçuara, kur një individ kalon netë të tëra i harruar, si një detaj i padukshëm në tablo?

Nuk është vetëm përkrahja materiale ajo që mungon. Është ajo ndjesia e thjeshtë, humane, për të dëgjuar, për t’u kujdesur dhe për të bërë përpjekjen më minimale që kjo heshtje ulëritëse të mos jetë më historia e dikujt.

A do të guxojë ndokush të pranojë se kjo verbëri është më e tronditshme se çdo marrëzi? A do të kujtohet dikush që ky individ nuk është thjesht një “rast social,” por një qenie e lirë, që ndoshta dikur ka qeshur me të madhe e ka dashur pa kufi?

Le të jetë kjo pyetje një thirrje për reflektim, përpara se të jetë tepër vonë.